Good Bye and Hope to See you Again!!!
วันนี้เรียนคาบสุดท้ายของวิชานี้แล้ว
ตอนออกไปเรียนมันอารมณ์ว้าเหว่ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ
เหมือนว่าจะไม่ได้มาเจอกันอีกแล้ว ทั้งอาจารย์คนเดิม แล้วก็เพื่อนในห้องอีก
(ถึงแม้จะกลุ่มเล็กแต่กรูผูกพันอ่ะ)
มาเรียนเจอกันเกือบทุกวัน แรกๆไม่สนิทพอมาสนิทกันแล้วก็ต้องมาแยกกันอีก T_T
เกลียดความรู้สึกแบบนี้มากเลย มันเหมือนกับว่าพอมีความรู้สึกดีๆให้กัน
แต่ก็ต้องมาแยกกันด้วย
ทำไมวะ?
แล้วแบบก่อนหมดคลาสมันก็ต้องสอบอย่างที่บอกไปแหละ
ให้เวลา1ชั่วโมงครึ่ง ตอนทำก็ทำกันไปแอบหันมามองหน้ากันไป
(ใกล้จากกันละ ขอจำหน้าหน่อย555+)
แล้วตัวกรูกะจ๊อบอ่ะ ฮากันแย่งกันตอบจิกกัดกันสารพัด
ถ้าไปห้องอื่นแล้วกรูไม่ได้เพื่อนดีๆแบบนี้อ่ะ ถึงแม้บางทีมันจะกวนประสาทก็เถอะ
แล้วเอ๋อีก ใครจะมาช่วยกรูเอ๋อละเนี่ยะ ฮืออ......
มาพูดถึงข้อสอบบ้าง ไหนจารย์บอกข้อสอบไม่ยากส์
พวกยูทำด้ายยยย ง่ายกว่าบุ๊คอีก
มา reading เรื่องแรกกรูก็งงแล้ว ตอนออกจากห้องสอบเก๋บอกแมร่ง งง วะ
อะไรไม่รู้ REM , NREM เออจิงอันนี้งงโคดๆ แถมเรื่องยาวด้วย
ถึงจะยาวแต่ตัวเรานั้นก็ใช่ว่าจะอ่านทุกบรรทัด (อ่านครบเวลาไม่พอเด่ะ)
แล้วก็เดินคุยกันมาเรื่อย จนแยกกัน
จ็อบมันก็บอกใจหายวะ คลาสจบ จากที่เจอกันเกือบทุกวัน
คิดถึงห้องเรียน คิดถึงจ๊อบกะเอ๋หวะ ก่อนกลับในใจคิดว่าอยากพูดมาว่า
ไว้มานัดกินข้าวกัน แต่ทำไม๊ปากหนัก
ดันไม่พูดออกไปซะงั้น มาคิดอีกทีเสยดาย >
<
ปล.ดูเหมือนคอมเม้นข้างล่างจะรู้ทันกรูจิงเลย เรื่องคนน่ารักเนี่ยะ




